تبلیغات
گفت و گوی داغ سبز

گفت و گوی داغ سبز

چگونه یک قربانی می تواند ناجی دیگران شود؟


جمله ی  بالا حاوی استفهام انکاری است. فعالان محیط زیست ایران قربانی همان شتر-گاو-پلنگی هستند که مدعی مبارزه با آنند. درباره ی این موضوع بسیار می توان نوشت و از جنبه های مختلف می توان به آن اشاره کرد. امروز می خواهم درباره ی یکی از وجهه های این "قربانی شدن" بنویسم.


اما چرا نوشتم "قربانی". به عقیده ی من، ما داریم از سیستمی انتقاد می کنیم که مسخ آنیم. از مصرف گرایی قاطبه ی ملت ایران - که فعالان هم شامل آن می شوند- که بگذریم، ما معمولا مخاطبانی کم حوصله، کم دقت، با میل به آثار کولاژ و ذوق هنری سطحی و مد روز هستیم: مشخصاتی که به عقیده ی سیدنی تارو (جامعه شناس جنبشهای مدنی)  "ذائقه ی انسان معاصر" است. تبلیغات، جایگزین فراروایتهای عقل؛ و موجهای رسانه ای جایگزین ظرافتهای فلسفی عمیق شده است. از این رو است که فعالیتها در ایران به شدت عقیم است.

برای رسیدن به هر هدفی، "تلاش" و "تمرکز" از اوجب واجبات است. پیگیری اهداف بزرگ در تاریخ جز با فشار زیاد و صبوری فرای تصور برای عاملان آن به نتیجه ی مطلوب نرسیده است. برای تاثیرگذاری بر تاریخ و تغییر روند آن راه دیگری جز تلاش فرسایشی و بلاوقفه نیست. به قول قدیسانمان نجات جهان "جز در گرداب خون و عرق" به وقوع نمی پیوندد...اما ما چه می کنیم؟ تلاشهای ما در زندگی روزمره چه چیزهاییست؟ متاسفانه بیشتر فعالان محیط زیست ایران مطالعه ی بسیار اندکی دارند. جامعه ی مدنی ایران توانایی بسیار کمی در پیگیری ایده ها و بارور کردن آنها دارد و دلیلش بسیار ساده است: ما اهل کارهایی که راحت نباشند نیستیم. نه اینکه سخت نباشند؛ به محض اینکه کار از راحتی خارج می شود با ریزش نیروی عجیبی در جامعه مدنی مواجه می شویم و همین نیروهای نیم بند را هم از دست می دهیم. کار تا آنجا خراب است که نمی توانیم یک متن یا مقاله ی ژورنالیستی که شعر و شاعری و اشک و آه در آن نیست و حداقل صغرا و کبرای علمی آن درست چیده شده را با دقت بخوانیم و به اتمام برسانیم. فعالان محیط زیست ایران بیشتر به مباحث داغ روز و "آنچه که جالب است" گرایش دارند تا به کار طاقت فرسای اجتماعی یا علمی. یک سوء تفاهم بزرگ در ایران جا افتاده و آن هم این است که فعالیت اجتماعی با تفریح و سرگرمی اوقات فراغت اشتباه گرفته می شود. لاجرم کسی که حوصله یا توان تحقیقات آکادمیک را ندارد به جماعت های ظاهرا فعال اجتماعی و محیط زیستی روی می آورد.

در ادامه ی "فعالیت محیط زیستی به مثابه سلوک" می توانیم صبوری و علم دوستی را در خودمان تقویت کنیم تا اقلا جلوی پایمان برایمان روشن شود.





سیدنی تارو


یکشنبه 20 مرداد 1392 | نظرات ()

اندیشیدن درباره ی محیط زیست، ما را به موضوعات زیادی در حوزه ی سیاست، اقتصاد، اجتماع و روان آدمی رهنمون می کند. اینجا می خواهیم درباره ی این موضوعات بیاندیشیم، بنویسیم و گفت و گو کنیم.
pazoki.ahmad@gmail.com

موضوعات

معرفی وبلاگ و وبسایت

سفرهای سبز استانی

نظر سنجی

عمومی

اقتصاد محیط زیست

تالابها و دریاچه ها

منابع جنگلی

محیط زیست جانوری

محیط زیست دریایی

مطالب اخیر

محیط زیست؛ یک مسئله ی امنیتی

داستانِ سربازانِ واقعیِ چوبی

آنچه باید از خانم ابتکار خواست

"منِ زیر کتابها مدفون؟" یا "نسبتِ میان تئوری و عمل"

چگونه یک قربانی می تواند ناجی دیگران شود؟

محیط زیست و شرارت ذاتی آدمی

جهانی شدن و محیط زیست ایران

شروع دوباره

کنش اجتماعی؛ تخصص؛ خردمندی

ادامه ی گفت و گوی داغ سبز در قالب مناظره ی علمی

پارادوکس تحریف اخبار محیط زیستی؛ نگاهی به توقیف سبزپرس

دانلود برنامه های 86 تا 95

گفت و گوی داغ سبز فعلا اجرا نمی شود

نود و پنجمین گفت و گوی داغ سبز: اخبار روز!

دماوند به روایت گفت و گوی داغ سبز

آرشیو مطالب

دی 1392

آذر 1392

شهریور 1392

مرداد 1392

اردیبهشت 1392

فروردین 1392

دی 1391

شهریور 1391

تیر 1391

خرداد 1391

اردیبهشت 1391

فروردین 1391

نویسندگان

احمد

پیوند ها

محمد درویش

علیرضا مبینی

عاطفه بنایی

تینا قضاتی -- وکیل مدافع زمین

حمیدرضا میرزاده -- سرباز زمین

م‍ژگان جمشیدی -- دیده بان محیط زیست ایران

ناصر كرمی

هومان خاكپور -- دیده بان طبیعت بختیاری

محسن تیزهوش -- آوای محیط زیست ایران

دیدبان لرستان

روشنك شهبازی

امیر سررشته داری

محمد سوزنچی

حسین عبیری گلپایگانی

گروه کوهنوردی کلکچال

گرین بلاگ

سبز پرس

نظر سنجی

به نظر شما مشکل "اصلی" محیط زیست ایران چیست؟
   
   
   
   

آمار سایت

بازدیدهای امروز :
بازدیدهای دیروز :
كل بازدیدها :
كل مطالب :

امکانات جانبی

RSS 2.0