تبلیغات
گفت و گوی داغ سبز

گفت و گوی داغ سبز

محیط زیست و شرارت ذاتی آدمی

در فیلم The Host موجوداتی درخشان و نرم از سیاره ای دیگر به زمین آمده اند، درون بدن انسانها لانه کرده اند و با ورود آنها جهان از بدی های گوناگون خلاص شده است، و از همه مهمتر، موجودات فضایی محیط زیست زمین را احیا کرده اند. در این فیلم، بر خلاف دیگر فیلمهای ژانر تخیلی فضایی، موجودات فضایی خوش رفتارند. با این حال انسانها برای بقا با آنها مبارزه می کنند.

به راستی آدمیزاد خیر است یا شر؟ آیا اصولا می توان از محورِ انسانی خارج شد و به بنیان نهادن مبانی خیر و شر پرداخت؟ و یا اینکه اعمال انسان محور خیر است و باقی جملگی شرند؟ بقای انسان خیر است و هر چیزی که برخلاف آن باشد شر است؟ هر چیزی که مخل آزادی انسان باشد شر است؟ نظریه های بسیاری در این باب وجود دارد.

جایگاه شرارت کجاست؟ ما می توانیم جایگاه شرارت را ترک بگوییم بی آنکه خود را نفی کنیم؟ آیا آن "من"، متکبرترین موجودان روی زمین، زاینده ی شرارت نیست؟ و آیا همه ی کارهایی که ما در شبانه روز زندگیمان انجام می دهیم، در جهت دفاع و ادامه ی "من" نیست؟
شرارت، عکس العمل کودکانه ی بشر است برای بودن و بقا. به "عکس العمل" بودن و به "کودکانه" بودنش خوب بیاندیشید.

حفاظت از محیط زیست در بسیاری از شرایط بر خلاف منیت آدمی و بر خلاف رفاه بشر است. به عقیده ی من یکی از جاهایی که طرفداران محیط زیست راه را تا حدودی به خطا رفته اند و به نوعی آب در هاون می کوبند، اصرار معصومانه شان بر اقتصادی کردنِ مولفه های محیطی است. نمی شود. نمی توان بر شرایط آینده های نامعلوم قیمت گذاشت. آدمیزاد، زاده ی امروز خویش است. قطعا منافع اقتصادی یک سد بر درختانی که زیر آب می روند می چربد...این را می گویم تا بدانیم این راه از اساس اشتباه است که بخواهیم با عدد سازیهای مبهم، کفه ی سود اقتصادی را به نفع پارامترهای محیط زیستی سنگین کنیم. در کشورهای پیشرو هم هنوز  این جنبشهای اجتماعیند که بر علیه صنایع مخرب دفاع می کنند و نه اساتید و مدیران اقتصادی.

چیزی که باید تغییر کند برداشته شدن رابطه ی سود-زیان از فعالیتهای انسانی است، و چاره اش، کشف شرارت درونی و کنترل آن. شرارت انسانی و طمع او برای "بیشتر داشتن" و "بیشتر بودن" او را به لبه ی پرتگاه نابودی کشانده است. و این شرارت انسانی ریشه هایی بس عمیق دارد: در برنامه ریزیهای روزمره مان، در حرکات و گفتارمان، در سلام کردنمان، در خیر دیدنِ خودمان و شر پنداشتنِ مخالفانمان، در همه چیز رسوخ کرده است و بی آنکه بشناسیمش نمی توانیم مبارزه ای موثر در راه نجات زمین انجام دهیم. ما فعالان محیط زیست و طرفداران زمین پاک باید از خودمان شروع کنیم؛ از واکاوی تک تک رفتارهایمان.






پنجشنبه 17 مرداد 1392 | نظرات ()

اندیشیدن درباره ی محیط زیست، ما را به موضوعات زیادی در حوزه ی سیاست، اقتصاد، اجتماع و روان آدمی رهنمون می کند. اینجا می خواهیم درباره ی این موضوعات بیاندیشیم، بنویسیم و گفت و گو کنیم.
pazoki.ahmad@gmail.com

موضوعات

معرفی وبلاگ و وبسایت

سفرهای سبز استانی

نظر سنجی

عمومی

اقتصاد محیط زیست

تالابها و دریاچه ها

منابع جنگلی

محیط زیست جانوری

محیط زیست دریایی

مطالب اخیر

محیط زیست؛ یک مسئله ی امنیتی

داستانِ سربازانِ واقعیِ چوبی

آنچه باید از خانم ابتکار خواست

"منِ زیر کتابها مدفون؟" یا "نسبتِ میان تئوری و عمل"

چگونه یک قربانی می تواند ناجی دیگران شود؟

محیط زیست و شرارت ذاتی آدمی

جهانی شدن و محیط زیست ایران

شروع دوباره

کنش اجتماعی؛ تخصص؛ خردمندی

ادامه ی گفت و گوی داغ سبز در قالب مناظره ی علمی

پارادوکس تحریف اخبار محیط زیستی؛ نگاهی به توقیف سبزپرس

دانلود برنامه های 86 تا 95

گفت و گوی داغ سبز فعلا اجرا نمی شود

نود و پنجمین گفت و گوی داغ سبز: اخبار روز!

دماوند به روایت گفت و گوی داغ سبز

آرشیو مطالب

دی 1392

آذر 1392

شهریور 1392

مرداد 1392

اردیبهشت 1392

فروردین 1392

دی 1391

شهریور 1391

تیر 1391

خرداد 1391

اردیبهشت 1391

فروردین 1391

نویسندگان

احمد

پیوند ها

محمد درویش

علیرضا مبینی

عاطفه بنایی

تینا قضاتی -- وکیل مدافع زمین

حمیدرضا میرزاده -- سرباز زمین

م‍ژگان جمشیدی -- دیده بان محیط زیست ایران

ناصر كرمی

هومان خاكپور -- دیده بان طبیعت بختیاری

محسن تیزهوش -- آوای محیط زیست ایران

دیدبان لرستان

روشنك شهبازی

امیر سررشته داری

محمد سوزنچی

حسین عبیری گلپایگانی

گروه کوهنوردی کلکچال

گرین بلاگ

سبز پرس

نظر سنجی

به نظر شما مشکل "اصلی" محیط زیست ایران چیست؟
   
   
   
   

آمار سایت

بازدیدهای امروز :
بازدیدهای دیروز :
كل بازدیدها :
كل مطالب :

امکانات جانبی

RSS 2.0